Спит ковыль. Равнина дорогаяБашкирский язык

Ҡылған йоҡлай. Йәнгә ғәзиз дала.
Ҡурғаш еҫен бөрккән күк әрем.
Һис бер ниндәй ҙә төйәктә улай
Иркен һулай алмаҫ күкрәгем.

Уртаҡ өлөшөбөҙ шулдыр инде:
Шатлыҡ урып, ыҙа сигелә.
Ә шулай ҙа һәр кем әйтер, буғай:
«Әрәсәйҙә рәхәт йәшәлә».

Тал бөгөлә, шаулап ҡуя тирәк,
Ай тағата серле нурҙарын.
Торна сыңрағанда, нисек йөрәк
Яратмаһын тыуған ҡырҙарын?!

Хәҙер инде минең яҙмышҡа ла
Яңы заман килеп ҡағылды.
Ә шулай ҙа булып ҡалғанмын мин
Алтын буралы йорт шағиры.

Күрәм: төнгө тынғылыҡты бүлеп,
Хәтерләтеп зәһәр дошманды,
Мин тапаған ялан-туғайҙарҙы
Баҫа яңы тормош ташҡыны.

Тик алһа ла мине ҡыҫымға ул,
Мин йырлайым, үтеп күңелгә:
Бирегеҙсе тыуған ерҙе һөйөп,
Тыуған яҡта тыныс үлергә!

Спит ковыль. Равнина дорогая,
И свинцовой свежести полынь.
Никакая родина другая
Не вольет мне в грудь мою теплынь.

Знать, у всех у нас такая участь,
И, пожалуй, всякого спроси —
Радуясь, свирепствуя и мучась,
Хорошо живется на Руси.

Свет луны, таинственный и длинный,
Плачут вербы, шепчут тополя.
Но никто под окрик журавлиный
Не разлюбит отчие поля.

И теперь, когда вот новым светом
И моей коснулась жизнь судьбы,
Все равно остался я поэтом
Золотой бревенчатой избы.

По ночам, прижавшись к изголовью,
Вижу я, как сильного врага,
Как чужая юность брызжет новью
На мои поляны и луга.

Но и все же, новью той теснимый,
Я могу прочувственно пропеть:
Дайте мне на родине любимой,
Все любя, спокойно умереть!