Какая ночь! Я не могуОсетинский язык

Куыд ирд æхсæв у! Нæу мæ бон…
Фæхауд мæ хуыссæг. Мæй æрттивы,
Цыма нæма æрцыж кæрон
Нырма æвзонгадæн мæ риуы.

Фæссард – нымадбонты, æмгар.
Рæуæг монц уарзондзинад ма хон.
Фæлтау цæлхыдзаг мæй æнкъард
Кæсæд нæ нывæрзæнтæм махæн.

Хуыздзыд, фæлладцæсгом æргом
Йæ рухсмæ равдисæд йæ хъæнтæ.
Нæдæр уыд бауарзын дæ бон,
Нæдæр ысивдзынæ дæ зæрдæ.

Æцæг уарзт иу вæййы æрмæст,
Мæхи дыл уый тыххæй нæ марын.
Ныккæс-ма, сусхъæдтæ, – æргъæвст,
Сæ зæнгтæ хъæпæнты куыд дарынц.

Уынæм æй хорз – ды дæр, æз дæр:
Уый сусхъæд дидинæг нæ калы,
Йæ уазал халасы ызгъæр
Уый, махау, уазал мæймæ дары.

Мах раджы басыгътам нæ уарзт
Æндæр кæдæрты раз, цырагъау,
Аслам, æнæмæт у нæ хъазт
Зымæгон уазал бонты махæн.

Уæддæр хъæбыстæ кæн, рæвдау,
Дæ фæлывд расыггæнаг пъайæ
Уынын фыццаг уалдзæг фынау,
Мæ цæстыл иунæг уарзон уайа.

Какая ночь! Я не могу.
Не спится мне. Такая лунность.
Еще как будто берегу
В душе утраченную юность.

Подруга охладевших лет,
Не называй игру любовью,
Пусть лучше этот лунный свет
Ко мне струится к изголовью.

Пусть искаженные черты
Он обрисовывает смело, —
Ведь разлюбить не сможешь ты,
Как полюбить ты не сумела.

Любить лишь можно только раз.
Вот оттого ты мне чужая,
Что липы тщетно манят нас,
В сугробы ноги погружая.

Ведь знаю я и знаешь ты,
Что в этот отсвет лунный, синий
На этих липах не цветы —
На этих липах снег да иней.

Что отлюбили мы давно,
Ты не меня, а я — другую,
И нам обоим все равно
Играть в любовь недорогую.

Но все ж ласкай и обнимай
В лукавой страсти поцелуя,
Пусть сердцу вечно снится май
И та, что навсегда люблю я.