Край ты мой заброшенныйОсетинский язык

Райгуырæн хъæу, иппæрдæй
Аззадтæ фæсфæд.
Уыгæрдæн зæридæуттæ,
Моладзандон, хъæд.

Къæссытæ ныссуйтæ сты,
Иумæ гасæй – фондз.
Хъуаритыл ысудæсти
Зæрæхсиды рондз.

Цъойхъæмпы зæриндæгты
Рагъхъæдты кæрон,
Хурмæ сзыны дымгæты
Къулты цъæх æндон.

Сынтытæ сæ базырæй
Рудзынг тъæпп æваст,
Къæбырттæг куы базмæлы,
Миттымыгъау раст.

Аргъау мысы, уастæны,
Уистагмæ ма кæс,
Дыууæизæр астæуы
Фæндаггонæн хъæз!

Край ты мой заброшенный,
Край ты мой, пустырь,
Сенокос некошеный,
Лес да монастырь.

Избы забоченились,
А и всех-то пять.
Крыши их запенились
В заревую гать.

Под соломой-ризою
Выструги стропил,
Ветер плесень сизую
Солнцем окропил.

В окна бьют без промаха
Вороны крылом,
Как метель, черемуха
Машет рукавом.

Уж не сказ ли в прутнике
Жисть твоя и быль,
Что под вечер путнику
Нашептал ковыль?