ПоэтуЧеченский язык

Халкъана везар, поэт, даз ма делахь дукха,

Хесторан йоккха г1овг1а сиха д1айовр йу.

1овдалчо кхиэлйар, нехан белар хезар ду-кха,

Хьо-м шек а воцуш, ч1ог1а латта везаш ву.

Хьо – паччахь! Хьуо - цхьа ваха. Маьрша д1аг1о новкъа,

Ладог1ий, кхойкхуш хьайн маьршачу хьекъале.

Ойланийн хьоме йолчу стоьмаш кхиаде,

Хьуьнар хьайх даларх, ма лехалахь совг1ат.

И хьоьца ма ду. Хьо – хьайн уггар лекха кхел,

Хьайн белхан мах а луьра хадош массарел.

Хьо цунна реза вуй-ткъа, сема исбаьхьалча?

Реза вуй? Т1аккха наха дуьйцург чот ма йе ,

Диттича туйнаш, хьан ц1е йогуш, алтарь т1е,

Аьрхаллехь берийн хьан г1ант цара лесто даьлча.

Поэт! не дорожи любовию народной.
Восторженных похвал пройдет минутный шум;
Услышишь суд глупца и смех толпы холодной,
Но ты останься тверд, спокоен и угрюм.

Ты царь: живи один. Дорогою свободной
Иди, куда влечет тебя свободный ум,
Усовершенствуя плоды любимых дум,
Не требуя наград за подвиг благородный.

Они в самом тебе. Ты сам свой высший суд;
Всех строже оценить умеешь ты свой труд.
Ты им доволен ли, взыскательный художник?

Доволен? Так пускай толпа его бранит
И плюет на алтарь, где твой огонь горит,
И в детской резвости колеблет твой треножник.