АрионТатарский язык

Без күп идек көймә түрендә;

Кайберебез җилкән киерде.

Кайберебез бердәм иелде

Ишкәк батырып суның төбенә.

Тирә-як тын; бары койрыкка

Ике кулы белән сөялеп,

Койрыкчыбыз авыр көймәне

Тавыш-тынсыз алга сөйрәде.

Мин кайгысыз,белмим куркуны,

Җыр җырладым ишкәкчеләргә;

Кинәт көчле давыл дулкыны

Таушалдырып бәрде көймәгә.

Койрыкчы да, ишкәкчеләр дә

Һаләк булды — давыл юк итте.

Тик ул мине — серле җырчыны

Диңгез ярына илтеп ыргытты.

Мин элекке гимннарымны

Җырлыйм һәм таш кыя кырында

Юешләнгән киемнәремне

Киптерәм ал кояш нурында.

Нас было много на челне;

Иные парус напрягали,

Другие дружно упирали

В глубь мощны веслы. В тишине

На руль склонясь, наш кормщик умный

В молчанье правил грузный челн;

А я — беспечной веры полн, —

Пловцам я пел… Вдруг лоно волн

Измял с налету вихорь шумный…

Погиб и кормщик и пловец! —

Лишь я, таинственный певец,

На берег выброшен грозою,

Я гимны прежние пою

И ризу влажную мою

Сушу на солнце под скалою.