Письмо материКазахский язык

Амансың ба, әулием-ай, қартым-ай?
Мен де жүрмін аман-есен сырт елде.
Әйнегіңнен Ай сәулесі балқымай,
Отырсың-ау ойға шомып күркеңде.

Жаның тынбай,
Жалғыздыққа ем жоқта,
Жар басынан жамбасыңа жүк құлап,
Қарай-қарай көзің талды-ау мен жаққа,
Қайта-қайта қара жолға шыққылап.

Қайырымсыз қара түннің ішінде
Қалғаныңды қайдан білсін жұрт бірақ.
Жүрген шығар әлдекімдер түсіңде
Жүрегіме сұм қанжарын сұққылап...

Кейуанам-ай,
Беу, анам-ай,
Панам-ай —
Бұл жалғанда сенен асыл жан жоқта,
Дидарыңды бір көруге жарамай
Қалай ғана кете барам анжаққа?..

Өзгергем жоқ,
Бәз-баяғы сол ұлың,
Бар болғаны — ащы сумен ашына.
Талақ тастап тоғышарлар тобырын
Көп ұзамай қайта оралам қасыңа

Қайта оралам,
(жеріп біттім бәрінен)
Біздің баққа нұр сепкенде сұңғыла Ай.
Бірақ мені оятпашы сәріден
Әдетіңше сол сонау бір жылғыдай.

Салма есіме қараң қалған арманды,
Алдап кетті қиял деген құрғырың.
Қартаймаған, қажымаған нем қалды,
Ашылмастан он екі де бір гүлім.

Бұрынғыдай тұрмаған соң құлшынып,
Керек емес Құдайға да құлшылық!
Екеумізге ендігі ортақ тіршілік —
Қара жерде қалт-құлт еткен бір шыбық...

Налыма да,
Жалынба да тағдырға,
Кірпігіңнен, маған бола, мұң тамып.
Жолға қарап жанарыңды талдырма,
Көнетоздау күртешеңді қымтанып...

Ты жива еще, моя старушка?
Жив и я. Привет тебе, привет!
Пусть струится над твоей избушкой
Тот вечерний несказанный свет.

Пишут мне, что ты, тая тревогу,
Загрустила шибко обо мне,
Что ты часто ходишь на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.

И тебе в вечернем синем мраке
Часто видится одно и то ж:
Будто кто-то мне в кабацкой драке
Саданул под сердце финский нож.

Ничего, родная! Успокойся.
Это только тягостная бредь.
Не такой уж горький я пропойца,
Чтоб, тебя не видя, умереть.

Я по-прежнему такой же нежный
И мечтаю только лишь о том,
Чтоб скорее от тоски мятежной
Воротиться в низенький наш дом.

Я вернусь, когда раскинет ветви
По-весеннему наш белый сад.
Только ты меня уж на рассвете
Не буди, как восемь лет назад.

Не буди того, что отмечталось,
Не волнуй того, что не сбылось, —
Слишком раннюю утрату и усталость
Испытать мне в жизни привелось.

И молиться не учи меня. Не надо!
К старому возврата больше нет.
Ты одна мне помощь и отрада,
Ты одна мне несказанный свет.

Так забудь же про свою тревогу,
Не грусти так шибко обо мне.
Не ходи так часто на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.