Поёт зима — аукаетЯкутский язык

Кыһын ыллаан куугунуур,
Бэс чагда суугунаан
Түҥ тыаны бүөбэйдиир.
Куобах маҥан былыттар
Үрүҥ халлаан устунан
Чуҥкуйбуттуу көтөллөр.
Хаар силлиэ таһырдьа
Сирбиэтэнэ силлиэрэ
Солко тэллэҕин тэлгэтэр.
Мэник-тэник барабыайдар
Тулаайахсыйбыт оҕолуу
Түннүк анныгар саһаллар.
Ытыс саҕа барахсаттар
Тоҥоннор, аччыктааннар
Ыга симсэн ирэллэр.
Силлиэ тыалбыт күүһүрэн
Кыыһырбытын таһааран
Түннүк тааһын лүксүйэр.
Чыычаахтар түннүккэ сыстаннар
Холорук ырыатынан угуттанан

Кумуччу туттан нуктууллар.
Түһээн үөрэ көрөллөр
Күн күлүмэр сандааран
Кэрэ саас иһэрин.

Поёт зима — аукает,
Мохнатый лес баюкает
Стозвоном сосняка.
Кругом с тоской глубокою
Плывут в страну далекую
Седые облака.

А по двору метелица
Ковром шелковым стелется,
Но больно холодна.
Воробышки игривые,
Как детки сиротливые,
Прижались у окна.

Озябли пташки малые,
Голодные, усталые,
И жмутся поплотней.
А вьюга с ревом бешеным
Стучит по ставням свешенным
И злится все сильней.

И дремлют пташки нежные
Под эти вихри снежные
У мерзлого окна.
И снится им прекрасная,
В улыбках солнца ясная
Красавица весна.